Zonnige zondag?

Ahhh..zondag. Een mooie zomerdag in juli. Warm weer voorspeld. Lekker opgestaan. Ontbijt op bed. Spelen met de treinen. Beetje rommelen. Korte broeken aan. Nog een beetje rommelen. Lunch klaar maken. We gaan fietsen en in het gras spelen. Weer rommelen. En opeens merk je, als je naar buiten kijkt dat niet alleen jij rommelt. Donkere wolken pakken zich samen. Regen druppels sluiten een pakt om samen te vallen. En de wind blaast uit de richting die wij op willen fietsen. En de hemel maakt foto’s met flits. Dus wat doe je dan op zo’n zomerse zondag in juli. Je gaat naar de film. Shrek op het menu. Snoep in de knuisten en klaar voor het avontuur in het donker. Als dan na anderhalf uur genieten van het witte doek, buiten de zon weer schijnt. En je nog even bij de ouders van Lilian mag spelen met een trein die bijna tachtig jaar oud is. Dan is je dag toch mooi verlopen. Moe ga je naar bed. Je dromen in een hand. Je belevenissen in de andere. Klaar om gedurende de nacht gemixt te worden.

Spuitmonster

Oh ja, de tuin is ook weer schoon. Klaar voor de BBQ.

Tijd vliegt

Voor wie weet waar ik het over heb.

2 down, 1 to go

Ring of death

Wil je lekker gaan gamen met je favorieten Xbox 360, geeft ie opeens de geest. De “Ring of death” (3 rode leds) is opeens zichtbaar. En dat betekend dat het een systeem crache is. Dus ik baal enorm. Nu maar Microsoft bellen. Ze kunnen dit repareren maar je bent dat ding dan wel een tijd kwijt. In de meeste gevallen is de reparatie gratis, ik wacht wel af. Dus voorlopig even niet gamen. Tenzij ze die Playstation 3 vergeten die op dit moment op mijn werk voor een test staat. Heb al verzocht of ie wat langer kan blijven. Stonden ze niet negatief tegenover. Maar ja, heb nu een berg Xbox games en kan dan opeens weer opnieuw gaan beginnen. We zien wel.

Update: helaas heb ik de console via de persdienst en weet niet op wie zijn naam deze geregistreerd is. Dus mogelijk kan ie de prullebak in. De Microsoft helpdesk kan me niet verder helpen.

Nog een update: dankzij een perscontact bij Microsoft is de registratie aangepast en is de box nu onderweg naar Microsoft om gemaakt te worden. Kan wel even duren, maar het komt denk ik wel goed.

Bladerunner

I've seen things you people wouldn't believe. Attack ships on fire off the shoulder of Orion. I watched C-beams glitter in the dark near the Tannhauser gate. All those moments will be lost in time, like tears in rain. Time to die.

Moet deze toch nog maar eens een keer gaan zien.

Verfluchten

Je zou kunnen zeggen dat het weer een bewogen weekend was. Nadat Aidan zaterdag ochtend naar Angelique ging ben ik gelijk aan de slag gegaan. Alle meubels van de plek. Zooi van de muren en gaan. Plafond gewit. Muren geverfd. Gaatjes gevuld en ga zo maar door. Vervolgens nieuwe lampen opgehangen en alles weer op z’n plek. Resultaat mag er wel zijn vind ik. Opeens veel lichter, ruimer en groter. En ook strakker aangezien ik toch een iets modernere stijl heb gekozen. Dus al met al een bezig weekend waardoor ik nu wel zit te knikkenbollen op mijn werk. Maar ja, in het weekend een vent. Door de weeks een vent. Yeah duh. Maar wel moe……maar voldaan

4.0

Hij draait in de bios dus maar weer eens tijd voor plannen. “Die Hard 4.0”. Lijkt me wel leuk, begin al in de sfeer te komen. Yippee Ki Yay Motherfucker...

Slaap

Eigenlijk was het een rustig en toch ook wel druk weekend. Zaterdag de boodschappen en gebruikelijke zaken. En verder gewoon een rustig dagje. En zondag lekker bezig geweest. Even begonnen met het verbouwen van Lilian haar huis. Meubels schuiven en zo. En vervolgens naar Ronald en Siddhi, alwaar we lekker in de tuin hebben vertoeft en hebben kunnen bijkletsen. Laat naar huis dus ventje was en is nog steeds lekker moe. Ik ook trouwens dus ik denk dat niet dat ik er laat in duik.

Leukste dagtocht

Die Erwin Krol zat er weer eens naast. Ok. Het regende een beetje. En er stond een beetje wind maar verder niet echt iets om voor naar huis te schrijven. "Hoezo, was je dan niet thuis?" hoor ik je denken. Nee niet echt. Ik was samen met Lilian lekker naar de Efteling. En het was daar heel erg lekker rustig. Een klein buitje hield ons er niet van om alle, jawel lees alle, atracties uit te proberen. Zelf de Vliegende hollander, die we twee keer zonder wachtrij van betekenis hebben gedaan. Leuke rit. Spannend en zeker de moeite waard. En verder. Gewoon van oost naar west en noord naar zuid door het park gelopen en dus echt iedere rit gedaan. En ja, zonder Aidan. Die mag de volgende keer weer mee. Nu was het even lekker wij tweeen.

Fiets 1

Het is dus vanaf vandaag opeens zomer. En als je naar buiten kijkt dan lijkt het er ook echt op. Regen, plassen en veel nat. Ideaal weer dus om te fietsen. Nu doe ik dat de laatste tijd erg graag. Op een stevige hybride mountain bike van Lilian. Gemiddeld doe ik er twintig minuten over om van huis naar werk te racen en dat is dan ook wat ik doe. Racen. Ik ploeg me door alles heen. Ik ga er vanuit dat niemand mij ziet en ben super alert op mijn omgeving. En ik moet zeggen, dan ga je echt snel. Zo nu en dan kom je dan wel voor keuzes te staan. Pak ik de motorkap van doe vette BMW die mij nu net de pas afsnijd of ga ik door een tuin. Het laatste en geef nog even een klap met vlakke hand op de achterklep. Wakker worden! Zo ploegde ik me gister ook weer over pad en steen, en knalde bijna bij een of andere verkeersbejaarde naar binnen. De man besloot de fietser die voor me reed nog net voor te laten om zich vervolgens voor mijn wielen te chargeren. Ik heb nog nooit iemand zo expressief zien schrikken toen ik mijn voorwiel tot stilstand bracht in zijn depentstreek. Gelukkig geen letsel of wat dan ook, we raakte elkaar niet eens, maar hij heeft er wel weer een paar grijze haren bij en leeft weer een jaartje korter. Geeft niets want die laatste jaren is toch geen reed aan. Hoe dan ook ik geniet dus heerlijk van Rotterdam. Cross om half acht ’s ochtends alleen over de Blaak met geen mens om me heen. Pak trambanen. Trottoirs en zo nu en dan een stoeprand. En weet iedere keer met een lekkere kick op mijn bestemming te komen. Nu alleen nog iets doen tegen die regen. Mmmm…regenpak. Nah..niet cool ;-)

Test

Er worden te weinig dingen getest. Dat is jammer want dat testen kan heel leuk zijn.

Afstand

Weet je. Ik zeg het wel vaker. Soms moet je alles een beetje van een afstand bekijken. En hoe groter die afstand des te minder betekenisvol alles lijkt. Je kunt je druk maken om de kleinste vervelende dingen, privé of op werk. En dat moet je soms ook doen. Maar als je het bekijkt vanaf een afstand dan is het allemaal een lachertje. Zeker die problemen. Als je die afzet tegen wat er in andere werelddelen gebeurd zijn je eigen dingen hier slechts een veertje in de storm des levens. Zo dan, die is diep. Niet te veel bij stil staan hoor. Ben nog steeds lekker bezig. Was even uit het veld geslagen vlak voor het weekend, maar met een nieuwe week voor de boeg. En mensen om me heen die echt om me geven, kan ik die prima aan. Kom maar op met alles wat ze voor mijn voeten gooien. Je moet maar zo denken.

Je moet het leven niet te serieus nemen; je brengt het er toch niet levend vanaf :-)

Drup

Heel veel druppels, allemaal voor jou.
Heel veel druppels, schuil maar gauw.
Onder een grote paraplu vol mooie kleuren.
Alles weer fris en heel veel geuren.
Wat kan zo'n buitje je toch alles weer opfleuren.

Hallo. Daar zíjn we weer!

Lezen met de stem van helaas te vroeg vertrokken Gert-Jan Dröge

Van heinde en verre kwamen werknemers, werkgevers, familie en vrienden afgelopen vrijdag samen om te genieten van, een in oosterse sferen gehuld, bedrijfsfeest. Suntzu bestaat 5 jaar en dit heugelijke feit werd gevierd in een alleraardigst optrekje genaamd “Water of Wijn”. Al gelegen aan de nieuwe waterweg konden de gasten zich laven aan allerlei oosterse gerechten, kon er genoten worden van diverse mooie dames en gasten in Chinese kledij en was het zelfs mogelijk te fietsen voor een goed doel in een heuse riksja. Een klein regenbuitje kon de pret niet drukken en de gasten bleven tot in de laten uurtjes.

De volgende dag was het feestgedruis niet minder. Ondergetekende en vriendin mengde zich in de tiende bijeenkomst van “Blues on the River”. Een gezellig samenzijn van de nouveau riche, blues en feest fanaten die zich, onder het genot van diverse versnaperingen, de blues zich wel lieten gevallen terwijl het water vrolijk tegen de boeg van de partyboot klotsten. Tot in de late uurtjes vermaakte we ons al swingend en gingen moe en voldaan, maar een ervaring rijker weer huiswaarts.

De zondag is voor vele een dag van rust. Maar niet voor ons. Na een relaxte start van de dag. Stapte we op onze stalen ros en fietste parmantig naar het pittoreske Delft alwaar de Delftse Mooi weer spelen werden gehouden. Een mengeling van straattheater en kunst. En de eeuwen ouden Delftse smoelen die bij iedere bezoek aan dit stadje weer te aanschouwen zijn. Helaas waren de spelen al in volle gang en hebben we niet veel gezien maar wel een indrukwekkend schouwspel op hoge staken op de Markt. We kregen er een brok in de keel van.

Al met al een mooi weekend in glamourland. Waarbij we nog kunnen opmerken dat de celebrity hond Robbie voor het eerst naast de fiets een flink stuk heeft meegelopen en dit ten zeerste kon waarderen. Dus al met al weer een bewogen weekend.

Later

Het kleine ventje heeft ambitie. Hij mocht mee naar de radio, ik had geen oppas en had ook eigenlijk geen zin om het telefonisch te doen. Het was in het nieuwe gebouw van Rijnmond dus ik was toch ook wel nieuwsgierig. Dus wij er heen. Hij wilde wel overal heen lopen en kon niet lang stil zitten. Maar tijdens de uitzending van mij was hij heel stil. En tijdens het tweede item mocht hij zelf in de studioruimte waar hij netjes zijn mond heel stijf dicht hield als de rode uitzending lamp aan was. En wat zegt de kleine vent. “pappa, als ik later groot ben kan ik dat ook worden he?”,”Ja hoor knul, als je wil kan alles.”

Soms

Soms wil je de wereld met twee handen beetpakken en merk je dat ie net iets te groot is.
Soms wil je sneller zijn dan alles om je heen en merk je dat je wordt ingehaald.
Soms wil je groter zijn dan je bent en merk je dat tegen veel dingen nog moet opkijken.
Soms wil je alles begrijpen en merk je dat het vaak niet te bevatten is.

Maar weet dan dat de wereld jou in zijn armen heeft. Net zo snel als jij gaat. Ziet dat je tot grote dingen in staat bent. En altijd de tijd wil nemen om je te begrijpen.

Zand

In de tuin stond het. Een blauwe schelp. De deksel dicht. ‘pappa, waarom staat dat daar?’. Waarop ik antwoord dat ik de tuin een beetje heb opgeruimd. Een bevredigende antwoord. Maar even later vraag ik hem zijn ogen dicht te doen. Hij knijpt ze stijf dicht. Ik doe de deksel van de schelp en zeg hem dat hij mag kijken. Een golf van verrukking en blijdschap trilt door zijn lijfje. Hij zegt niets en draait zich naar mij met een diepe zucht. Twee armen uitgestrekt. Een flinke knuffel en een natte kus. ‘heb je die auto’s en schepjes voor mij gekocht?’. Ik knik ja. ‘wat lief vind ik dat van jou’. Even later zit hij met zijn blote voeten in het zand. Heerlijk een fantasie wereld in zandkastelen te boetseren. Geen miljoen zandkorrels kunnen dat gevoel beschrijven.

Slakkengang

Ok. Hoe kun je moe worden van de natuur. Je neemt een aquarium en na een tijdje rommelen en experimenteren doet alles het opeens erg goed. Planten groeien. Vissen zijn gezond en alles doet het rustig. Dan opeens een klein zwart plantje. En opeens twee en op dan opeens tien. Penseel algen. Dus daar weer een middel tegen en ze sterven langzaam af. Vervolgens zie je de volledige bodem bewegen en blijkt die ene spontane slak opeen vader/moeder te zijn geworden van een kleine honderd slakken. En slakken eten algen. Ehhh die zijn nu aan het uitsterven. Dus wat dan. Visje dat slakken eet. Leuk. Alleen die eet ook garnalen. En die wil ik juist houden. Dus een slakkenval geplaatst. Waar vervolgens je vissen in zwemmen omdat je de ingang nog iets te groot hebt staan. Bijgesteld en teruggezet. Nu maar afwachten of ze er in kruipen. Leuk hoor vissen. Blijft hoe dan ook een sport.

Witte lakens

We waren er wel aan toe zeg. Even er tussenuit. Niet naar ver maar wel naar fijn. Een nachtje over in een 4 sterrenhotel in Noordwijkerhout. Lekker gegeten. Gedobberd in het zwembad. Ontbijten op de kamer, Lilian had mij hier mee verrast. En wandelen door de duinen. Het weer was nat maar het bed droog. Dus heerlijk vertoeven in een van de 500 kamers. Robbie mee die zich buitengewoon decadent gedroeg, binnen niet van bed te slaan en buiten een paar pas gezaaide akkers omploegde tot woede van de locale bevolking. Dus eigenlijk heerlijk met z’n twee en half (Robbie) er even tussenuit.

Haven

Vandaag voor mijn werk een dagje mogen opnemen in de Rotterdamse haven. Altijd leuk. Het was een mooie en zeer warme dag die om 6:00 begon. We wilde een trein filmen maar die was zoek. Vervolgens liet de boot op zich wachten en konden we het doen met laden en lossen van vrachtwagens. Uiteindelijk besloten de trein en boot toch nog ten tonelen te verschijnen en werd het toch nog een dolle boel. Ben lekker verbrand en wel voldaan naar huis gekeerd met een berg aan materiaal. Leuk hoor weer een dagje tussen de containers.

300

Had hem gedownload maar wilde deze toch in de bios zien. En geen spijt van gehad. Een flinke aanslag op het visuele. Iedere scene ziet eruit als een schilderij en het is een spannend maar vooral ook bloeddorstige film. Zelden zoveel bloed spetters over het beeld zien vliegen maar erg mooi en impossant gemaakt. 300 spartanen tegen 30.000 perzen. Over doorzetten gesproken. Gladiator is er niets bij.
Trouwens lekker alleen naar toe geweest. Beviel prima.

Dagje vrij

Wat doe je zoal op een vrij dagje als vandaag. Je stapt met je verkeerde been uit bed. En nadat papa je terug heeft gelegd en je het nog eens kon proberen kon je met je goede been een betere start maken. Robbie vervolgens uitlaten. En naar Lilian, het vriendinnetje van pappa. Daar samen met haar buurmeisje een kwarktaart gemaakt. Lekker knoeien in de keuken. En toen de stad in. En daar wachten ons een echte verassing. De grootste mini-treinbaan die ik ooit gezien heb. Overal treinen, huisjes, auto's en kleine mensjes. Mooi hoor het was allemaal net echt. De zon ging zelfs onder en alle lichtjes gingen branden. Ik had er wel uren kunnen staan. Ze hadden ook een speelgoedwinkel met alle Thomas treintjes maar die komen wel met mijn verjaardag. Toen weet terug. Kwarktaart versiert en opgepeuzeld en nog even prinsesjes gespeeld met Mira het buurmeisje. Ze had wel 4 jurken die ik allemaal aan mocht passen. Nog even tv gekeken en toen naar huis. Even een blok slaap uitgebeeld op de bank en toch nog wel even lekker gezond boontjes en aardappeltjes gegeten. Naar bad en bed. Pfff mooi dagje toch wel.

Aidan

Metro 12

Vanmiddag reis ik weer met het snelle gevaarte terug naar huis. En zoals altijd muziek op de oren om de visuele prikkels om mij heen te versterken. En vandaag vallen die tegen. Het lijkt wel of ik in een soort deportatie wagen voor lelijke mensen zit. Naar wie ik ook kijk, wat voor draai ik er ook aan geef. En hoe ik ook probeer. Ik zie alleen maar lelijke mensen. Alsof het laagje vernis wat over iedereen zit opeens weg is. De naakte waarheid gloort in al haar afschuw. Nu geloof ik in de schoonheid van binnen. Maar vandaag is ook die ver te zoeken. Allemaal slecht gebeeldhouwde hompen vlees die met razende snelheden onder de stad door denderen. Zo snel als het maar kan naar een eind punt. Een brei van vet haar, scheve neuzen, domme ogen, puisten, monden als geexplodeerde mossels en reflexies waar spiegels van breken. Normaal prijkt er tussen al dat lelijks nog wel eens een mooi gezicht. Een bekoorlijk figuur of een interessante uitstraling. Maar nee, niet vandaag. En ik ben dan ook blij om deze denderende bende te verlaten als ik aanmeer bij mijn station. Morgen zet ik wel een roze bril op, dan zie ik het wat minder terwijl ik wacht op de zomer en haar bekoringen.

Weekend drukte

Het was me het weekend je weer wel. De gebruikelijke boodschappen, ochtendrituelen en bezigheden. Mee gedaan aan een massage marathon voor een goed doel, tja je moet er wat voor over hebben. En in een zwembad rond gedobberd, alwaar Aidan eigenlijk voor het eerst, het zei met zwembandjes, heeft gezwommen. Ik ben heel trots. En de zondag een beetje Moederdag. En daarna naar Balorig. Al heet het nu anders. Een overdekte speelplaats waar gup naar hartenlust kon klimmen en klauteren. Alles was er geel, groen en rood wat betekende dat hij soms tegen de laatste kleur lastig was waar te nemen. Hij had namelijk zelf een aardige kleur van de inspanning. Als een lappen pop naar bed en slapen. Een mooi weekend waarvan er volgens mij nog een hoop van volgen.

Niet trots

Vanmorgen weer eens zo'n goede actie van mij. Ik was even Robbie aan het uitlaten en stak samen met Lilian en Robbie over bij mij achter. Er kwam een stukje verderop een auto aanrijden. Hij reed niet hard maar minderde geen vaart toen hij bij ons was. Ik kon net Robbie voor hem wegtrekken en gaf in een opwelling van frustratie een trap tegen z'n portier. Op zich het feit dat ik eenvoudig een trap kon geven zegt al iets over de nabijheid van deze auto. De man stapte uit en er was even een woordenwisseling. Ik kreeg mijn laatste waarschuwing, kan me niet heugen dat ik ooit een eerste heb gehad en pareerde de opmerking terug naar hem. Niet echt een actie waar ik trots op ben maar achteraf moet ik bekennen dat het wel uit mijn gevoel komt. Zoals wel eerder in mijn blog geschreven rijden ze als gekken bij mij in de buurt. En vandaag of morgen is het een kind. Of ikzelf als ik die waarschuwing serieus moet nemen.

Slither

Het is heel fijn als je vriendin een vriendin in Blijdorp heeft werken. Dan kom je nog eens ergens. En dan voel je nog eens wat. Zoals een slang bijvoorbeeld. Die hebben we even mogen vasthouden. Gaaf hoor.

Kinderkamer

Vanmorgen had ik weer zo’n klein momentje. Ik draaide met mijn fiets waarmee ik tegenwoordig naar werk race, de blaak op. En ik mocht een skyline aanschouwen die ik een tijd niet meer gezien heb. Een kleine skyline met een potlood, enkele kubussen en een blokkendoos. Als je niet beter wist dan zou dit de gemiddelde aanblik van een kinderkamer zijn, maar het is ook een stukje Rotterdam. De zon was nog maar net wakker en de stad schudde haar nachtelijk kleed van zich af. Auto’s en ander verkeer begon zich op te maken voor de afgesproken verkeersopstoppingen. En daar stond ik. Muziek op de oren en een nieuwe dag voor de boeg. Mooi hoor. Rotterdam en al haar momentjes.

Hoe dichter bij Dord...

Vandaag even een fijn dagje geweest. Fietsen naar de Erasmus. Daar de waterbus gepakt en naar Dordrecht gevaren. Daar lekker een beetje doorheen gefietst en aan de kade gezeten met boterhammetjes en mooi weer. Terug naar Rotterdam. Iets eerder van de boot en teruggefietst. Aidan was onderweg in fietskar in slaap gevallen en we hebben hem lekker laten slapen in die kar toen we thuis waren. Daarna nog even een uurtje of wat op mij geslapen en toen lekker gegeten in de tuin. Gekletst en slapen. Mooi dagje en die fietskar is echt de beste koop allertijde. Morgen Bea, maar dat lees je daarna wel weer.

En dus de auto gewassen

Handig hoor, beetje kinderarbeid op z'n tijd.

Een mooie fijne kut dag

Vandaag was een druk dagje. Begonnen met ontbijt op bed en vervolgens Robbie uit en boodschappen doen. Ik ben op het internet een fietskar tegengekomen. Spiksplinternieuw voor een prikkie. Dus opgehaald en achter een fiets die ik van Lilian mag lenen geplakt. Vervolgens heel prinsenland doorgecrossed met Aidan. Gaaf hoor. Beetje zwaarder dan ik dacht maar wel een heel praktisch ding. Waarschijnlijk ben ik tijdens dat fietsen mijn nieuwe mobiel van LG verloren. Goed kut dus want ik was best wel aan dat ding gehecht. Ik kan ook mijn nummer niet blokkeren aangezien het een zakelijk abbonnement is en dit dus pas dinsdag kan. En natuurlijk al mijn mobiele nummer kwijt. En verder heeft Aidan nog even de auto gewassen dus die is weer kraakhelder en ben ik volledig kapot. Maar dus wel een mooie dag met een klein kut moment. Het zij zo.

Laatste

Ik stop met het schrijven van blogs over de scheiding tussen Angel en mij. Het maakt niet uit hoe je het schrijft, of wat je schrijft. Iedereen heeft zijn eigen invulling en je doet het toch nooit goed. Als je het wil weten dan weet je me te vinden. Dus vanaf nu alleen nog mijn andere belevenissen, verhalen, gedichten en grapjes. Ik hou van Angelique, ik hou van Aidan. En ik ben gek op Lilian. Zo is nu mijn leven en dat bevalt me prima. Dus basta en have fun.

Conclusie

Het leven gaat weer verder. Angel heeft haar eigen flatje en is nog druk doende er een thuis van te maken. Aidan slaapt deze week en volgende week nog bij mij. En hij is er vrolijk onder. En zo proberen we alle drie er wat van te maken. Een beetje rust en ruimte tussen Angelique en mij kan denk ik geen kwaad maar we weten elkaar te vinden als er iets is. Allemaal nog een beetje onwennig eigenlijk. Sinds kort ben ik ook iemand tegengekomen. Dit was nadat we hadden besloten te scheiden dus niet gaan meuten dat het misschien wel anders was. Lilian is haar naam en tussen ons klikt het heel goed. En voor iemand er iets van zegt. Ze neemt niet de plek in van Angel. Angelique is en blijft de moeder van Aidan. Het is wel dat ik mijn toekomst met Lilian wil delen en dat is iets tussen ons. Maar ook met Angelique zal ik altijd een band hebben. Ik hoop als vrienden, en ik denk dat dit ook wel gaat lukken. Dus laat ons maar even lekker leven en het zelf uitvissen. Uiteindelijk komt het allemaal wel op z’n pootjes terecht.

Leeg

Op de een of andere manier is het huis nu leeg. Vrijwel alle herinneringen zijn weggevaagd of zijn aan het wegvagen. Iedere la die ik opentrek mist iets. Elke kast laat een stukje leegte zien. Daar waar eerst iets vertrouwds hing zijn nu slecht nog de contouren te zien. Het maakt dat het bijna steriel is. Bijna een nieuw huis. Alles gaat snel en eerlijk gezegd staat me dat aan een kant niet tegen en aan de andere kant is het ook vreemd. De zomer staat voor de deur en ik ben zeker van plan deze binnen te laten. Oude vrienden kondigen zich opeens weer aan. Dus ook dat kan weer leuk worden. Zal nog wel in alles mijn draai moeten vinden. Het is niet dat je negen jaar opeens even uitwist. Vergeten zal ik ze nooit. Maar ik ben open voor wat er op mijn pad ligt aan gaat liggen. En de leegte? Die zal zich wel weer opvullen en ik weet dat dit niet alleen voor mij opgaat.

13e

Ja ik heb ze allemaal op DvD en leuk om eens achter elkaar te zien. De jaren 70/80 cult film serie "Friday the 13th". Zinloos geweld en geslacht in een zomerkamp in America. Je moet er van houden en het is niet voor iedereen. Maar ik vind het wel grappig dat ik de hele serie heb staan. nu hoop ik natuurlijk niet dat dit vandaag een dag gaat worden die ook zo loopt. Gelukkig niet veel gedoe op het werk. Dus zorgen dat alles goed blijft lopen. Vannavond nog even wat kleur in Angel haar huis brengen en voorbereiden op een mooi weekend met veel zon en zo.

En voor wie de serie nog eens wil zien, je weet waar ik woon.

Mooie dag 2

Wat is nou precies zo’n mooie dag? De zon staat lekker te schijnen en ik sta op het punt om met Aidan, Robbie en tractor naar het park te gaan. Even van wat bruggen af crossen. Verderop op de dag Angelique helpen met haar flatje. Moet ook mooi worden en een stekkie van haarzelf. Het is er bijna maar heeft nog even een zetje nodig. Dan verder weet ik het voor vandaag nog niet. Vanavond deel 2 van mijn favorieten serie kijken (Dr.Who) en nog een beetje gamen. Lijkt me een mooie rustige indeling van deze dag.

Tja...

Als je vanuit het universum naar de aarde kijkt, is het eigenlijk allemaal een lachertje.

Draaien

Wat gaat het allemaal snel. Soms lijkt het een ongeleide projectiel. Het ene moment is er ogenschijnlijk niets aan de hand en het volgende staat je wereld 180 graden de andere kant op. Angelique heeft opeens een huis en is met volle energie ertegen aan gegaan. Behang van de muren. Tapijt erin. Meubels regelen. Financiën op orde. Verf er tegen aan en ga zo maar door. En ik? Ik heb het gevoel in huis te leven met een losgeslagen wervelwind. Wel gaaf maar ook wel heel vreemd. Nu is voor mij natuurlijk ook een ander leven aan het beginnen. Een interessant en leuk leven met nieuwe mooie mensen. En ik hoop dat Angel dat ook voor haarzelf gaat ervaren. De wereld draait door en je moet mee blijven draaien wil je er niet afvallen. En Aidan? Die grijpen ik en Angel met beide handen beet en zorgen ervoor dat hij er niet duizelig van word.

Majestueus

Ik heb wel vaker gezegd dat als ik mijn mp3 speler op heb en ik alles om me heen bekijk, de wereld net een videoclip is. Zo ook deze morgen. Ik stapte uit de metro op Leuvenhaven en mocht in het vroege ochtendgloren de Erasmusbrug aanschouwen. Als een majestueuze harp tornde ze boven alles uit. Boven de mieren die iedere ochtend naar hun werk snellen. En terwijl ik op dit zilver en gouden schouwspel afliep, begon het nummer “The Iron Sea”van Keane te spelen. En even leek het of die aanblik alleen voor mij was en ik het even met niemand anders mocht delen. Het nummer is kort, en zo ook dit moment. Maar voor even was het zo’n magisch moment waarvan er velen zijn in dit stadje. Je moet er alleen soms wel even voor stil staan.

Talent 2

En de rails foto door Aidan, kan zo in een lijst.

Talent

Vorig jaar zomer ben ik met Aidan naar het Spoorwegmuseum geweest. Hij is nu eenmaal gek op treinen dus het leek me een mooie vader-zoon moment. En dat was het ook. Alle treinen maakten veel indruk op hem en hij deed zijn best om zoveel mogelijk foto's te schieten met zijn eigen camera. Het rolletje uit deze camera hebben we onlangs laten ontwikkelen en tussen alle foto's van tenen, plafonds en vage vormen zaten enkele mooie foto's. Een van mij en een met rails. Zie boven. Met die van mij ben ik best tevreden. Het ventje heeft talent

Wow

Hij kwam vandaag binnen. 90x120. En heel erg mooi en stoer. Op mijn werk hadden ze het al een naam gegeven. "Warchild" en eerlijk gezegd is dat eigenlijk wel een mooie omschrijving van de foto. Ben er nog steeds heel blij mee. De foto hier laat niet goed zien hoe het er in het echt uitziet. De flits bleekt het een beetje uit. Maar het knalt echt van de muur. Wil je het zien dan kom je maar eens buurten. Nu moet ik wel de muur gaan verven maar dat komt nog wel.

Generaties

Ik kreeg voor mijn verjaardag een envelop van een oom met daarin natuurlijk een kaart maar ook enkele foto’s en dia’s. De dia’s zijn helaas niet goed te zien maar de foto’s waren toch wel een verrassing. Een ervan was namelijk ikzelf toen ik iets van 3 a 4 was. En het enge is dat ik precies op Aidan lijk. (Of andersom). Dus zou dit kunnen betekenen dat Aidan er later op mijn leeftijd net zo uitziet als ik. Ik heb ook nog een foto van mijn vader om jonge leeftijd en dat is weer alsof je mij ziet. (volg je het nog). Ben eigenlijk wel benieuwd hoe mijn opa er dan weer uitzag toen hij zo oud was als ik. Hoe dan ook, wat kan is DNA toch een maffe uitvinding.

Klik op de foto voor een vergroting

Opklaringen

Vandaag was best wel een pittige dag. Allereerst een issue op mijn werk aangepakt. Zal niet in detail treden maar toch even een standpunt gemaakt en eigenlijk alles weer mooi op de rit. Kan weer met volle teugen aan de slag met werk. Daarna een krabbel gezet achter mijn huwelijk, vreemd maar voelt wel goed. Ook bij Angelique. En afgesloten met een etentje en mannenpraat met goede vriend Marc. Gekeuveld over leven, fun, relaties en kids. Hij pakte de rekening op als verjaardag cadeautje (bedankt Marc) en nu schrijf ik dit met een lekker voldaan gevoel van deze dag. Soms kan een dag er in de ochtend zwaar uit zien en vervolgens gedurende de dag omslaan naar een mooie dag. En wat mij betreft houden we dit laatste de komende dagen. Alleen die opwarming van de aarde mag nu toch wel eens gaan inzetten.

Stoer

Vandaag even ondanks de kou in het park geweest. En een flinke wandeling gemaakt. Aidan vond het goed om even te poseren en deze stoere foto kwam er uit. Wat een vent.

Fast

"Life goes pretty fast. And if you don't stop once in a while to look around, you might miss it."

Mooie dag 1

Vandaag was eigenlijk een heel fijn dagje. Begon eigenlijk gisteravond al een beetje. Angelique ging een avondje stappen en bleef bij een vriendin slapen. Dus ik was samen met Aidan thuis. Hij ging vrij snel slapen. Was doodmoe. Hij heeft me nog wel even voorgelezen. Daarna een filmpje gekeken. “Children of men”, beetje vage film met enkele leuke momenten en een zeer down einde. Maar goed. Verder nog even zitten gamen en internetten en vrij laat gaan slapen. En vandaag om 7:00 ging het licht in mijn slaapkamer aan. Hoorde ik twee blote voetjes en een stemmetje die fluisterend vroeg waar mamma was. “Mamma is bij een vriendin en die komt later weer thuis” een bevredigend antwoord en hij kroop bij me in bed. Tv aan, tekenfilms kijken en ik mocht doorslapen tot 9:00. Toen ontbijt maken en in bed opeten. Daarna douchen en Robbie uitlaten. Waarna we pakjes gingen wegbrengen en visjes gingen kopen voor het aquarium. Ook nog bloemen gekocht om het voorjaar een beetje in huis te halen. Al met al een mooi dagje waarbij de zon lekker z’n best deed. En ons humeur opperbest was. Morgen maar nog zo’n dag doen. Bevalt wel.

Ave Caesar

Vreemde dag vandaag. Weer een jaartje ouder en nu dus 41. Eerlijk gezegt kan ik helemaal niets met dat getal. Kijk volgend jaar natuurlijk een knalfeest aangezien 42 toch wel een speciale betekenins heeft. Maar 41 niet echt. Dus sla ik het maar gewoon over. Misschien nog wel ergens een BBQ deze zomer maar die kun je altijd wel organiseren. Dus wat mij betreft komt en gaat deze dag. Overigen wel een mooie tekening van Aidan gehad en een mooi kado van Angel, dus kan niet meer stuk. Vandaag is ook de sterfdag van Julius Ceasar. Mocht je het vergeten zijn.

Oorlog

Dagen als vandaag moeten niet te veel voorbij komen. Positief aan de slag en vrolijk enkele dingen niet doen zoals het zou moeten gaan en gelijk uit mijn hum en ritme. Het hele gedoen met de scheiding gaat me toch niet helemaal vlekkeloos af. Onbewust ben ik er mee bezig en dat heeft geen goede invloed om mijn werk. Ik moet me echt goed focussen. Ik blijf positief maar soms is het best wel moeilijk.

Zenuw

Vandaag was zo'n dag dat er eigenlijk niet te veel om me heen moet gebeuren. Ik stond lekker op, ontbijtje op bed. Gewoon even lekker wakker worden. Douchen. Robbie uitlaten en toen boodschappen. Nu doen we dat wel eens in een supermarkt een paar wijken verder. Bij de Bas. Nu is die winkel erg slecht ingericht maar goedkoop waardoor er veel mensen naar toe gaan. Bij de eerste stap naar binnen kreeg ik het al op mijn heupen. Te druk. Te vol. Te veel mensen die allemaal een andere kant op willen. Aidan kan daar volgens mij ook niet tegen. Buiten nog vrolijk maar binnen werd ook hij boos en ongeduldig. Het heeft voor mij eigenlijk de pas voor de rest van de dag gezet. Het is dan net of er een tijdbom gaat tikken. Eentje die schokgevoelig is en je moet dan eigenlijk niet in mijn personal space komen. De rest van de dag kon niemand meer goed doen bij mij. Ventje was heel lief, samen sap geperst uit veel fruit en groente maar het kon me niet snel genoeg gaan. Toen hij aan het eind van de dag moe was kon ik er even niets mee. Angel een avondje weg is met vriendinnen. Gewoon zoals vaker, dus geen stomme opmerkingen dat ze het er van neemt. Ventje is lief gaan slapen. Net een film gekeken die ik al lang wilde zien en nu even deze blog. De rust is weer terug gekeerd en ik worstel nog met de gedachte om naar bed te gaan of nog even tv te kijken. Soms kan een dag op je zenuwen werken. En dit was er voor mij een van. Ik hoop niet dat andere er veel last van hadden.

Hobby

Ik keek vandaag naar buiten en toen de laatste druppels vielen en de wolken besloten ergens anders boven te hangen, zag ik zowaar een voorjaar zonnetje. En het begon gelijk te kriebelen. Niet alleen omdat ergens voorbij de kou het voorjaar staat te wachten maar ook omdat de wereld dan weer groter word. De deuren gaan weer open. De terrassen lopen vol. De dikke jassen kunnen uit en iedereen kan weer glimlachen. Tijd om ook maar weer eens wat aan een hobby te gaan doen. Ik moet mezelf maar weer eens wat foto-opdrachten geven. Ook maar weer eens gaan schilderen. En misschien zelfs wat hompen klei in de juiste vorm kneden. Een hoop te doen en heel veel te uiten.

Positief

Iedereen om me heen zegt dat ik ongelofelijk positief ben. Ondanks alles een opgewekte blik op de wereld en de toekomst heb. Eerlijk gezegd ben ik het zat om me iedere keer de negatieve kant op te laten leiden doordat eikels om ons heen aan het kloten zijn. Zo hebben we deze maand geen cent te makken omdat er fouten zijn gemaakt met onze regeling. Kon ik twee dagen geleden onze vakantie annuleren. Kijken onze buren ons niet meer aan. En werkt het weer ook niet mee. Om nog maar niet te spreken van de gebruikelijke dingen die op je pad komen. Maar ik wil me er niet meer door laten meeslepen. We houden het hoofd koel en de glimlach strak. En ik zal best wel eens een mindere dag hebben maar over het algemeen wil ik alles vanaf nu gewoon bij de horens beetpakken en een knietje geven.

Doortrekken

Vandaag was nou echt zo’n dag waarvan ik achteraf zeg “Die mogen ze doortrekken”. Het begon eigenlijk al in de metro. Op weg er naar toe was ik vol goede moed. Nieuwe muziek van Razorlicht op mijn oren en de zon begon een beetje te schijnen. Echter op het perron kon ik vrolijk wachten op de metro die me te laat op mijn werk zou brengen. De versie ervoor was spontaan iets eerder vertrokken. Dus stapte ik en een rijdende galerij met nors kijkende forensen. Niet een kon me ook maar een beetje interesseren. Op het werk aangekomen kon ik gelijk een bespreking in. De koffie in mijn kop was amper tot stilstand gekomen. Tijdens deze bespreking kreeg ik te horen dat een aantal mensen ziek waren, en laat dat nou juist diegene zijn waar ik die dag wat werk mee gepland had. Dus daar ging mijn vooruitzicht op een strakke dag. Nu moet ik me daar natuurlijk niets van aan trekken en flexibel opstellen is zeker iets wat bij mijn functie hoort maar op de een of andere manier zette het de trend voor de rest van de dag. Ook al liep alles goed en kreeg ik de dingen voor elkaar die ik me tot doel had gesteld, op de een of andere manier kabbelde de dag zich voort. Tot overmaat van neerslag was mij de eer om de vakantie te annuleren. Nodig maar niet leuk. Ik was blij toen om half zes de fabriekstoeter ging en ik me kon scharen bij de meute forensen die terugreisde. Met weer een ander muziekje op de oren van “Badly drawn boy” gleed ik op ijzeren baan weer terug naar huis. Alwaar Angel en een klein ventje me opwachten. En wat zegt die kleine gup.

“Pappa. Ik heb je gemist” Dat is dan toch iets om je dag weer goed te zetten. Morgen maar met oorlog stemming aan de slag. Werkt altijd goed.

Positief

Aan een kant is het heel vreemd. We hebben ons eerste gesprek gehad bij een scheiding makelaar (blijf het een vreemde naam vinden) en het was eigenlijk heel open en positief. Ik kijk ook heel positief naar de toekomt. Ik vindt het natuurlijk niet leuk. Ik hou nog altijd van Angel en misschien anders dan vroeger maar toch. Ik hoop dat alles goed gaat met Aidan. We gaan het toch samen doen en moeten dus ook samen door een deur. Niet de eigen deur maar ieder z'n eigen deur. Vannavond was ik alleen met Aidan. Angelique is een avond doorwerken en borrelen met het werk (nee ze neemt het er niet van zoals sommige opeens beweren) en ik heb de gup van de creche gehaald. We hebben lekker boodschap gedaan, gegeten, gekletst en gespeeld. En toen naar bed. Nog een beetje keten en toen slapen. En Angel was er niet bij. Als het straks ook zo is dan kan ik daar misschien wel aan wennen. Het blijft vreemd maar ik blijf het positief benaderen. Het leven is meer dan alleen maar met elkaar in hokjes te leven. En als je niet meer bij elkaar in een hokje past dat zoek je een ander hokje. Leuke metafor :-) Hoe dan ook, we komen er wel uit. Ook al heeft Angel de knoop doorgehakt we hebben samen de beslissing genomen. Het is ook niet zo dat een van ons iets te verwijten valt. Geen van ons tweeen is ergens schuldig aan en we zijn dan ook niet op zoek naar een partij of zo. Ik hoop dat men dit kan begrijpen. Ik voel me niet minder of meer verdrietig, rot of wat dan ook dan Angel en weten allebij diep in ons hart dat dit de juiste stap is. De toekomst zal anders zijn maar in mijn ogen licht en vrolijk. Ik wil me niet laten meeslepen zoals ik eerder melde in een neerwaardse spiraal en Angel denk ik ook niet. We zien het wel.

Metro 11

Het is koud en het regent. Ik neem de metro zoals bijna iedere dag. Op mijn oren schettert de muziek van Tangerine dream, metro muziek bij uitstek en ik ben de laatste tijd een beetje retro wat muziekkeuze betreft. Omdat ik een stukje mee reis met een collegaatje heb ik niet de metro naar Nesselande gepakt maar de andere richting. Ik moet dus overstappen op Cappelle. Iets wat ik eigenlijk nooit doe. Normaal laat ik een metro voorbij gaan. Maar deze keer stapte ik uit op een guur en kil station. Verzonken in mijn eigen gedachten en kijkend naar het leven om mij heen dat als een videoclip afspeeld, viel mijn blik op een kleine gedaante aan het eind van het perron. Lang blond haar. Vrij klein met bijpassend figuur en een beetje in elkaar gedoken. Toen ze dichterbij kwam zag ik dat het een niet onaardig ogend meisje was. Erg klein van postuur en met dikke rode ogen van het huilen. De metro stopte en opende haar deuren naar een warm interieur. Het meisje nam plaats voor een van de donkere ramen en snikte in stilte door. Nu kun je afvragen waarom ik niet op haar af ben gestapt, maar op de een of andere manier weerhield me iets hiervan. Er was iets triests aan haar maar ook iets wat heel erg fout was. Ik weet niet wat maar er hing een zeer negatieve spanning om haar heen. Alsof ze onderdeel uitmaakte van het kille perron waar ze van af gestapt was en het grauwe interieur van de metro. Ik stapte uit op mijn halte en wierp een laatste blik op haar. Eenzaam leek ze te worden opgeslokt door de grote wereld om haar heen. Deels door haar kleine postuur en deels door duisternis om haar heen. Het vreemde is nu wel dat enkele dagen later ik weer in de metro stond en weer een huilend meisje zag binnen stappen. Toeval of niet. Ik moet gelijk weer denken aan haar voorganger.

Ander leven

Voor hen die het nog niet weten (we hebben het aan veel mensen vertelt), Angelique en ik gaan uit elkaar. Het hing al een tijd in de lucht. We leefde een beetje langs elkaar heen. De vonk was er niet meer en we zaten elkaar over kleine nutteloze dingen in de haren. Angelique heeft de knoop doorgehakt vorige week. Niet echt een fijn weekend. Maar nu de kogel door de kerk is en er een weekje voorbij is komt voor mij alles een beetje tot rust. Het is denk ik wel een goede beslissing. We kunnen omwillen van het kind bij elkaar blijven maar dat werkt niet volgens ons. We blijven wel samen Aidan opvoeden. Hij zal wel tussen ons pendelen. Maar we willen niet dat een van ons tweeen een weekendouder gaat worden. Dat hebben we niet verdiend. Hij moet twee ouders blijven houden en een gevoel van rust blijven behouden. We zien dus wel hoe het gaat lopen. Angelique is op zoek naar een andere woonruimte en ik blijf waar ik ben. Deels omdat twee verhuizingen een flinke aanslag is op financien maar ook op gemoedsrust. We zitten natuurlijk nog in de regeling dus kunnen niet veel uitgeven. Zal dus nog wel een hoop geregel geven. Maar ik moet zeggen dat het nu wel een stuk rustiger is. Minder spanning tussen ons. Ik wil in iedergeval proberen er een positieve ervaring van te maken. Er zullen geen makkelijke momenten bij zijn maar ik wil voorkomen dat we een depressie in zakken en zielig gaan zijn. Ik hoop ook dat de mensen om ons heen niet al te ah en oh zijn. We hebben meer behoefte een steun en begrip dan dat we zitten te wachten op "ach wat erg".

We zien dus wel wat de toekomst gaat brengen. Ik hou in iedergeval nog heel veel van Angelique en Aidan en dat zal niet veranderen!

Live sucks

Op dit moment is het leven even helemaal niet meer leuk. Niets aan te doen en aan het eind van de tunnel bla bla bla ...

Suntzu op Tv 2

Net de aflevering gezien. Wat een bagger dat RNN7, echt amateur Tv van de eerste orde. Gelukkig was ik maar heel even in beeld en hoop ik dat niet veel mensen het zien. Winnen lijkt me wel leuk en we waren denk ik wel het leukste item. Maar wat wil je met zo'n leuk bedrijf.

Suntzu op Tv

Vannavond is het bedrijf Suntzu waarvoor ik werk op tv te zien. Op RNN7 zitten we in het item "Het leukste bedrijf van Nederland" en als je op ons stemt door 0900-1939 te bellen maak jezelf kans op een fiets en wij kans op een grote prijs. Dus kijken op RNN7 om 17:30 en weet je niet hoe of wat dan kun je meer lezen op hun buggie site www.rnn7.nl

Metro 10

Ik moet zeggen dat ik op dit moment niet echt een van de meest gemotiveerde mensen op aarde ben. Straks mag ik me weer begeven tussen een lading somber kijkende mensen die naar het werk of school gaan. Iedere dag weer dezelfde reis met het zelfde eindpunt. Als je er over nadenkt zou je er erg triest van worden. Ik ben benieuwd of ik nog wordt gestalkt door valentijns merchandice. Je weet wel van die zooi die mensen in openenbare gelegenheden aan je geven in de hoop een commerciele boodschap over te kunnen brengen. Ze douwen nu ook al die chipper overal in je handen. De grap is dat ik die al een half jaar heb maar zelf al ongeveer anderhalf jaar zwart rij. Het grappige is namelijk dat ze die dingen nog niet goed kunnen checken. En het hele systeem een beetje buggy is. Maar goed. Het neemt niet weg dat ik zonder enige drijve maar weer de reis ga maken. Ik zal blij zijn als het voorjaar is.

Rollen omdraaien

Aidan is dit weekend een beetje ziek. Licht verkouden. Kijkt waterig uit zijn ogen en is een beetje uit zijn hum. Hij ging dan ook vroeg slapen. En werdt rond 21:00 weer waker en was boos. Wilde Angelique en niets met mij te maken hebben. En begon dus te huilen en lichtelijk een beetje driftig te worden. Ik bleef rustig op hem inpraten en zat eigenlijk te wachten tot er weer gebonkt zou worden door een van de buurthypocrieten. Achterlijk eigenlijk dat je je daar druk over moet maken. En eerlijk gezegt ben ik tot een eenvoudige oplossing gekomen. Als ze er zo'n last van hebben dan gaan ze toch gewoon verhuizen. Vandaag hoorde Angelique de buren verderop weer kankeren tegen hun kinderen en riepen woorden die ik niet eens durf te zeggen, laat staan naar een kind. Dus als ze zich zo storen aan ons associale gedrag dan verhuizen ze toch weer lekker terug naar Crooswijk.

Avondje

We hadden gisteren eindelijk weer eens ons avondje met de oude Delft club. Vrienden van vroeger die weer wat contact met elkaar hebben gevonden. Helaas gebeurt dit nog maar een keer per jaar maar wat niet is kan nog komen. Iedereen heeft ondertussen wel een eigen leven, baan en voor enkele gezien. En het was gisteren dan ook een avond die ging over kinderen. Werk en alles wat het is om rond de 40 te zijn. Ondanks een rimpeltje, groefje of pondje meer leek iedereen nog zijn vroegere ik en voelde we ons een beetje dat groepje ouwe lullen tussen de studenten in Delft. Maar dat maak je er natuurlijk zelf van. Het was in iedergeval erg gezellig en ik hoop dat we elkaar toch wel wat vaker gaan zien of spreken. Al is het maar via MSN of voor een bak koffie tussendoor. Dus hopelijk niet tot volgend jaar maar een stukje eerder.

Verveling

Ik moet zeggen dat deze zaterdag een beetje saai bezig is. Eerlijk moet ik bekennen dat ik me een beetje verveel. Aidan is een beetje ziek en kan niet veel hebben. Angel is zoals altijd mijn heldin die al weer flink bezig is. Vannavond heb ik een reunie met vrienden van heel vroeger. En ik kijk er naar uit. Natuurlijk daarover morgen meer. Verder is het een druilerige dag. Ik denk dat ik maar ietsje eerder naar Delft ga waar de reunie is en een beetje ga kijken hoe dit stadje bezig is. Zal wel veel van hetzelfde zijn. Het is en blijft een dorp.

Metro 9

Ok het was 1968, maar dat is toch ook nog steeds een flinke zit.

Metro 8

Weet je. Ik mocht vandaag weer met die metro rijden. En ik kwam langs een station waar allemaal van die posters hangen met de geschiedenis van de verschillende rijtuigen. En ik zag dat het type waar ik in meereisde van 1961 was. Dat is vijf jaar voor ik geboren ben. Ik reed dus mee in een machine die ouder was dan ik zelf. Iedere dag, met uitzondering van het weekend, rij ik in een metro waar ik naar alle waarschijnlijkheid ook als kind in mee heb gereist. En terwijl ik me liet meeleiden met de stroom forensen die net als ik iedere dag naar hun werk gaan en aan het eind van de dag weer naar huis, bedacht ik me dat over twintig jaar ik waarschijnlijk nog in datzelfde rijtuig zit. Alleen dan staan misschien de babies die nu nog in hun wagentje ronken voor mij op om mij te kunnen laten zitten. Dan heb ik uiteindelijk een groot deel van mijn reizen doorgebracht in een gevaarte dat ook een groot deel van mijn leven mijn reis onder de grond heeft verzorgt. Tering. Het wordt geloof ik tijd dat ik weer op de fiets naar mijn werk ga.

Achterbakse zooi

We wonen in een buurt met de meest perfecte gezinnen en kinderen van Nederland. Kinderen die, toen ze net zo oud als Aidan waren, nooit huilde, schreeuwde of vervelend waren. Een buurt waar de mensen altijd tollerant en open zijn. Een buurt vol huigelaars. Aidan heeft wel eens een enkele keer een kleine driftbui. Niet anders dan andere kinderen. Aangezien we hem zijn zin niet altijd geven kan hij nog wel eens uit z'n stekker gaan. Volgens de perfecte buurt kan dit niet. Gisternacht werdt hij badend in het zweet waker. Een flinke nachtmerrie. Hij huilde en het duurde even voor we hem wakker en weer tot rust hadden. De buurt vondt dit maar niets. Hun kinderen deden dit nooit, en we moeten er maar wat aan doen. Wat mij betreft zakt deze hele wijk weg in de stront. Wat denken ze wel dat ze hier zijn. Met hun muziek keihard zomers. Met luidruchtige feestje waar ze elkaar de tent uit slaan. Met hun geboor in muren na 22:00. Met hun geschreeuw over straat 's avonds laat. Een buurt waar twee jaar geleden nog iedere avond een buurjongentje stelselmatig huilde. Zo vaak dat we op het punt stonden de kinderbescherming te bellen. Een buurt waar datzelde kind door z'n ouders wordt uitgemaakt voor teringjoch. Een buurt waar niet normaal kunnen parkeren. En buurt waar ze klagen over je hond terwijl hun eigen mormel alle bij elkaar blaft. En vooral een buurt waar ze ons al bijna 7 jaar negeren en doen alsof we er net wonen. Nooit uitgenodigt voor wat dan ook. En maar achter je rug ouwehoeren. Stuk voor stuk achterbakse types. Ze kunnen echt allemaal de tering krijgen. En dat meen ik!

Opvegen

Nog zo'n dag en je kunt me opvegen. Meestal is het begin van de week rustig en loopt het op naar het einde. Als dat zo is dan ben ik erg benieuwd naar vrijdag.

Nieuw leven

We hebben vandaag het vissen bestand uitgebreid. Een paar meervallen, algeneters en tetra's erbij. Eindelijk weer een levendige bak. Nu maar hopen dat het goed blijft gaan. Ze zijn allemaal heel levendig. Ik laat het nu maar even tot rust komen en kijken hoe het gaat.

Pfffff

Nou niet echt een dag om nog een keer mee te maken. Vermoeidend en energie slopend. Ik hoop nog genoeg over te hebben om straks te sporten.

Halverwegen

Voor hen die weten waar ik het over heb. We zitten op de helft.

Moet niet gekker worden

Ok. We hebben dus een aquarium. En na enkele dagen gingen de vissen dood. Water perfect maar waarschijnlijk een ziekt. Dus nu zit er nog 1 tetra in. 3 meervallen en 1 platty. En een stuk of 10 baby platty's. Huh... opeens gezins uitbreiding. Piepkleine visje zwemmen rond in een bak waarvan ik dacht dat er weinig overlevings kans zou zijn. Het voelt wel een beetje aan alsof het methadon-kindjes zijn. Je weet wel. Geboren maar met een zeer kleine kans om te overleven. Maar de natuur heeft wel vaker vreemde dingen gedaan. En aangezien het nu buiten eigenlijk zou moeten sneeuwen en sloten met ijs zouden moeten zijn bedekt, ga ik er ook maar vanuit dat de wonderen de wereld nog niet uit zijn. En alles niet altijd loopt zoals we dachten. Dus kijk niet vreemd op als er binnekort een bak voor jong grut rond zwemt. Duimen maar en wegblijven bij het filter.

Auw maar wel lekker

Ok, we hebben ons samen met een groot deel van nederland ingeschreven bij een sportschool. Op zich niet duur en we kunnen onbeperkt ons gang gaan. Angelique en ik gaan om de beurt er naar toe. Gisteren ben ik voor het eerst gegaan. Met een beetje eerste schooldag gevoel ging ik er heen maar al snel was ik lekker bezig en gutste het luie zweet van me af. En vandaag dus overal auw. Maar pijn is fijn, bloed is goed en jeuk is leuk. We gaan lekker verder zodat ik van de zomer op het strand in plaats van een singlepack een sixpack kan laten zien en als een David Haselhof door de branding kan rennen. Maar dat duurt nog even. Eerst maar even kleine stapjes.

Oorlogsstemming

ik weet niet wat het is maar op de een of andere manier kan ik dit jaar niet opstarten. kan geen enkele energie opwekken om de normale dingen op te pakken. Werk lijkt opeens een sleur. Ben ingeschreven in een sportschool maar kan de stap niet maken. Wil gamen maar kan de motivatie niet vinden. Heb heel veel films en zelf een paar favoriete series maar kan de wil niet opbrengen ze te kijken. Vanmorgen was het echt goed raak. Stond in de metro die opeens overvol raakte met natte regenjassen en eigenlijk vieze afzichtelijke mensen en twee haltes verder ben ik er letterlijk uitgevlucht. Een metro later was minder druk maar nog wel vol met domme stinkende mensen. Wat mij betreft kan een groot deel van de nederlands bevolking voor die metro springen in plaats van er in. Geloof me dat dacht ik echt toen ik al die uitgezakte koppen zag. Vervolgens was mijn dag al goed verziekt toen ik op het werk was. Had geen zin in smalltalk (sorry collega's) en nog minder in vragen en problemen. Morgen weer een nieuwe kans. Toen met Aidan naar het ziekenhuis. Eigenlijk wel fijn, even samen met Angel en Aidan bezig. Gelukkig gaat het niet slechter met die kleine z'n hart dus voorlopig even niet dotteren of zo iets. Vervolgens naar de viszaak voor een kuur in de hoop dat de overige vissen het gaan overleven.

Ik ben me nu echt aan het oprapen. Heb me al voorgenomen om morgen met oorlogsstemming naar het werk te gaan. Dat betekend dat ik flink door alle projecten ga rammen en alles op de rit wil hebben. Geen gezeik en vooral geen gemiereneuk. Even gaan. En verder zien we dan wel. Mijn tijd is kostbaar en op dit moment alleen van mij en mijn gezin. Agresief? Valt wel mee. Kom dit jaar alleen moeilijk op gang. Nu alleen nog wat meer prive fun. Hopelijk weer wat vrienden want daar heb ik er belachelijk weinig van en verder zien we wel.

Wat een kutdag

Ik ga naar bed. Geen enkele rede om wakker te blijven.

Ziek

Leuk begin van een nieuwe hobby. Net twee dagen een aquarium en nu al dode vissen en ziekte. Lijkt op Tetra ziekte. Niets tegen te doen. Mogelijk de hele bak leeg ruimen en opnieuw beginnen. Daar wordt je entausiast van zeg.

Visjes

Het is burgelijk volgens sommige en voor andere is het een tijdverslindende hobbie. We hebben een aquarium. Vandaag zijn de eerste vissen er in gegaan nadat de bak de hele week heeft staan filteren en zuiveren. Het water is nu goed dus de eerste bewoners mogen er in. Een school Kardinaal Tetra's, twee oranje mollies en een paar meerval achtige. De rest komt nog wel. eerst de boel weer even tot rust laten komen.