Saai

Vandaag was wel een van de meest saaie dagen die ik de laatste tijd heb meegemaakt. Opgestaan, eten, met Aidan en Robbie naar het park. Met Aidan een beetje gespeeld. Hij was moe dus kon niet veel hebben. Hij tv kijken in in slaap dommelen. En verder eigenlijk niets. Een erg lange zit vandaag.... 

Ahhhhhh wat mooi

Everquest heeft er weer een uitbreiding bij. Ik kwam er eerst niet helemaal in. Allemaal nieuwe gebieden en nergens een duidelijke quest voor mijn character. Tot ik voor de grap een van de nieuwe rassen uitprobeerde. De Fay. Een soort feeen ras maar dan minder zoet. En gelijk openbaarde zich een nieuw gebied vol met reusachtige paddestoelen, insecten en alles wat een sprookjesbod onveilig kan maken. Het ene gebied is vol rotsen en berghutten. Het volgende is vol weerwolven en vreemde tempels. Ze hebben weer alles uit de kast getrokken om mensen weer aan de monitor te kluisteren. Ik zit er weer lekker in. Wie weet wat we weer allemaal gaan tegenkomen. 

Metro 6

Ze zeggen wel eens dat het leven soms een videoclip is. Niets is minder waar. Ik reisde vannavond weer terug naar huis. Mijn mp3 player op de oren en ik liet het programma zelf willekeurig een album kiezen. "Pink Floyd" was de keuze. Aangezien ik een van de zeldzame mensen ben die opgewekt wordt van deze muziek liet ik me de keuze ten deel vallen. Tot mijn verrassing was het een instrumentale versie, eigenlijk zelfs klassiek. En perfecte combinatie. Bombastische muziek in een groezelige metro terwijl buiten de vallende avond voorbij flitst. Onverschillige blikken van nog onverschilliger reisgenoten. En een lichte lucht van natte regenjassen, meeneem maaltijden en oude kranten. Ook de temperatuur is aan het dalen en als ik de buitenlucht in stap en diep in adem. Ruik ik tussen de regendruppels door de aankomende winter. En eerlijk gezegt. Tussen jou en mij, ben ik nu helemaal klaar voor de winter in al haar pracht en venijn. Maar dat is iets voor een andere gedachte.

(klik trouwens op de titel van dit verhaaltje als je wil horen wat ik beluister)

Mooi

Wat moet je hier nou nog bij schrijven. Een dagje naar het park en de kinderboerderij. Mooi ventje. 

Smoeltje

"Heb jij toevallig een foto van Aidan waarop hij helemaal onder de tomatensaus zit of zo?" vraagt opeens een collega op mijn werk. "Ehhh...ja denk het wel. Hoezo?" vraag ik. "Nou dan kunnen we iets leuks maken". Ik stem toe. Neem een foto van het ventje onder de smeurie mee en voor je het weet staat die kleine held opeen met zijn giegel op de Life & Cooking site. Komt voorbij op Tv en zit in een nieuwbrief. Nu maar hopen dat ie er geen trauma aan over gaat houden. 

Tjoeke tjoeke pep pep

Vandaag ben ik met pappa naar een heel groote treinen ding geweest. Eerst met de metro, toen met de trein en toen waren we er. Er stonden allemaal treinen. Gordon was er en Thomas en ook een kleine speelgoedtrein waar ik de hele dag wel naar had kunnen kijken. Ik heb zelf overal foto's van gemaakt met mijn eigen foto camera. Ik zal ze binnekort hier laten zien. We zijn ook in een soort achtbaan gegaan maar die vondt ik eng. Er was ook een trein waar ik in kon zitten en rijden.

Burnout Revenge

De laatste tijd weer iets nieuws aan het doen. Met de Xbox360 racen met Burnout Revenge. Erg snel en erg leuk. Vooral omdat je heel snel via het internet met andere spelers kunt gamen. Gisteren met enkele schotten en vannavond met een zuid-afrikaan. Humor. En het is echt snel. Mooie game met veel crashes en vooral leuk als je de ander de vangrail in stuurt.

Even dagje shoppen

Ik was even met Aidan een dagje aan het shoppen. Even naar het Alexandrium. En promt staat daar een groter tijger die met ventje op de foto wil. Een klein ventje in het middelpunt van de belangstelling. En hou hem in de gaten want het gaat erger worden maar dat hoor je van me na a.s. zondag ;-) 

Verschil

Angelique ligt in het ziekenhuis. Alles gaat goed en ze mag hopelijk vrijdag naar huis. Iedere avond ben ik alleen met ventje. Hij is lief, soms een beetje tegendraads maar over het algemeen heel begrijpend en rustig. Als hij gaat slapen is het opeens echt stil in huis. Robbie loopt net als ik een beetje doelloos rond. Eindelijk een paar films gaan kijken zit er niet in. Kan er de rust niet voor vinden. Een beetje ongestoord gamen. De behoefte is er niet echt. De Xbox360 is beschikbaar maar is slechts even een afleiding. Ik mis mijn meisje. Soms zit ik boven en zij beneden maar toch is dat anders dan nu. Op mijn werk is het echt gekkehuis. De laatste tijd zelfs te druk. Kom 's avonds met zere benen van het opstaan en zitten en sprinten thuis. Het ene project is nog niet af of het volgende staat al weer te trappellen van ongeduld. Deadlines lopen ogenschijnlijk in elkaar over. De hectiek van de dag is in schril contrast met de avond en nacht. Het is stil hier in huis.....

Rustig

Even een tijdje niets gepost maar ook even niets te vertellen. Druk op het werk. De zomer is voorbij (zeggen ze). De herfst begint zich te roeren en alles om me heen zet zich schrap op weg naar de winter. iedere dag is wel gevult. De onrust neemt toe om in huis weer wat beet te pakken (laat ik maar niet merken) en het eigen vel past prima. Vertellen doe ik straks wel weer. Als de inspiratie zich gaan aan dienen. En verhalen komen ook wel weer als ik ze weer weet te vertellen. Dus geen paniek. Ik ben er nog. En er ook nog midden in. Alleen even bezig met de rest van de wereld.

Bizar

Ik was vandaag een dagje vrij. Gewoon even niets en even zelf dingen doen. Zo ging ik ook even naar de Oosterhof. Ik liep er heen en zag op eens twee jongentjes. Een ongeveer 2 jaar oud en in een kinderwagen, behangen met jassen, tassen en ga maar door. En er naast, waarschijnlijk, zijn broertje van ongeveer 3. Allebij van aziatische afkomst. En nergens een vader of moeder te bekenen. Ze stonden in een hoekje vlak langs de hoofdweg waar het verkeer lang raasde en vlak bij een brug die zonder leuning twee water gedeeltes overspande. Vreemd. Ik rondkijken maar in geen velden en wegen iemand te zien. Het oudste jongetje stond netjes bij zijn broertje en had een stare houding. Op de brief na leek hij op Kaspar Hauser. (mocht je het verhaal kennen). Een mevrouw met een hond kwam aanlopen en keek er ned zo vreemd van op als ik. Ze vertelde me dat aan de overkant een meldingskantoor voor vreemdelingen is en dat de moeder daar kon zijn. Ik vroeg aan het oudste ventje waar zijn moeder was en hij wees naar de overkant. Ik besloot het toch te gaan melden. Je loopt niet gewoon even door. Bij de portier deed ik melding en er stond ook iemand bij die er werkte, een welzijnwerker achtig persoon. Ze vonden het ook niet kloppen. Op dat moment kwam er een breed lachende vrouw naar buiten. En ik vroeg of het haar kinderen waren. Ze beaamde vriendelijk en liep terug naar de kinderen aan de andere kant van de weg. Ik vertelde haar nog dat het niet slim was je kinderen zo maar achter te laten. Is het niet het gevaar van het verkeer of water dan wel een of andere sicko die je kind mee neemt. Ze bleef lachen en knikken dat ze het begreep. Volgens mij zag ze de ernst van de situatie niet helemaal in. Uit eindelijk dus goed afgelopen, en een goede daad gedaan. Maar het blijft toch heel vreemd.

Kut zooi!

Stap ik vanmorgen naar buiten samen met Aidan om hem op de fiets naar de creche te brengen. Grijp ik even helemaal mis. Daar waar normaal onze fietsen staan is nu een leegte. Ergens tussen zondag en vandaag zijn onze fietsen gestolen. Compleet met kinderzitje en alles er op en er aan. Flink kut dus. Twee dure speciale fietsen. Die van mij van alluminium en extra groot. Die van Angelique met een speciale lage instap. Wat kun je je daar ziek door voelen. Wat een kut land leven we eigenlijk dat niets meer iets waard is. Verzekering keert niets uit dus alles weg. We hebben geen cent voor nieuwe dus dat is voorlopig metro en auto. En dus helaas niet meer even lekker fietsen of ventje weg brengen. Ik ben er nog ziek van. Maar er is helaas niets aan te doen. Ik hoop dat degene die z'n klauwen niet van andermans spullen kan houden. Ongeloofelijk hard met zijn bek over het beton gaat tot tanden er uit liggen.

Hoog en snel

Paar daagjes weggeweest met de zaak. Beetje in de natuur rond gehobbeld. Geraft op een overvolle rivier. Getokkeld van een bergwand. Met een fietsje door de bossen. Heel snel. En van een 45 meter hoge bergwand naar beneden gegaan. En gaaf dat het was. Het enige wat ik achteraf dacht was "Nog een keer, nog een keer". Een zeer geslaagd weekend met mooi weer en veel buitenlucht. Ook de drank vloeide flink. En het gezelschap was goed. Kortom. Gaaf! 

Cobalt

Weer even bezig geweest in Everquest. Na meer als anderhalf jaar eindelijk het eerste prestige armor kunnen aanschaffen. Cobalt. Erg sterk, erg mooi en erg duur. Maar ach, het houdt je lekker bezig. Nu zul je denken dat je na anderhalf jaar een spel een beetje zat bent. Maar dat valt eigenlijk wel mee. Ik heb rondgekeken naar andere online games maar al het andere valt een beetje tegen. Er komen nog wel mooie aan maar als ik dan de beta versie zie dan ziet het er allemaal net even niet mooi uit of het is heel erg beperkt. Ik hou van het realisme van EQ2 en dat heeft een andere game nog niet laten zien. Dus voorlopig lopen we nog een beetje rond in dit virtuele wereld en in een nieuw pak. 

Pffffffff

Heb het een beetje gehad met alles.
De herfst komt er weer aan.
Alles valt van de bomen.
Waar is al die moeite voor gedaan.

Verjaardag (the day after)

Het was weer eens ouderweds gezellig. Verjaardag taart brande. De kadootjes stapelde op en pannekoeken werden gretig verorberd. De kleine man was jarig. Een feest van jewelste want al die kinderstemmen samen doorbreken flink de stilte. Toen even later ook de BBQ nog eens vlam vatte en het voedsel rijkelijk de menigte in ging was de sfeer compleet. Een geslaagd feestje als je het mij vraagt. Heb niet veel gegeten maar ach...dat kan soms ook geen kwaad. En Aidan? Die zit voorlopig tot de kerst vol met speelgoed.

3

Yeahhhh...mijn kleine man is vandaag drie jaar geworden. Wat gaat het hard. Terwijl ik dit schrijf ligt hij nog te slapen. De huiskamer is versiert. de kado's liggen klaar en Angelique, mijn enorme heldin, heeft vandaag heel veel werk gehad aan het klaar maken van de barbeque. Straks lekker eten met familie en vrienden. Ik hoop dat het mooi weer blijft en anders de tent opzetten. Foto's volgen maar ik denk dat je die wat later gaat zien. Voorlopig is alles stil in huis. En droomd een klein ventje van al het moois wat hem te wachten staat. Ik ben zo trots op hem.

Cooper

De kleine zwarte is niet meer. Vandaag is hij een sterretje geworden. Al een tijdje was Cooper ziek. Je zag het wel niet maar hij ging niet goed. Hij teerde langzaam weg en iedere dag was het wel opruimen achter hem en overal plukken haar. Cooper had zijn naam te danken aan Agent Dale Cooper uit Twin Peaks. Een serie die zo'n 18 jaar geleden op de tv te zien was en waar ik een fan van was. Wat gaat de tijd snel. We hebben hem vandaag laten cremeren en zijn as zit samen met die van Vadi, mijn vorige hond, in een urn. Ze zijn dus weer samen.

Nog even

Nog even te gaan.
Dan is hij drie.
Nog even te gaan.
Dan gaat ie richting vier.
Nog even te gaan.
Dan mag hij naar school.
Nog even te gaan.
Dan kan hij nog meer.
Nog even te gaan.
Dan weet hij meer dan mij.
Nog even te gaan....gelukkig. 

1/3

One down, two to go!